donderdag 23 april 2009
een verdrietige ochtend
Wat een verdrietig begin van de dag. Martin Bril is overleden. Zonder zijn verfrissende en rake observaties in de ochtendkrant smaakt het ontbijt mij toch minder goed.
woensdag 22 april 2009
Setup ready
Om half 8 vanavond dachten begeleider A. en ik dat alle problemen waren opgelost. Na de eerste testmetingen moest er nog van alles gebeuren om de opstelling zodanig te krijgen dat er ook daadwerkelijk willekeurige (gezonde) proefpersonen op kunnen. De afgelopen weken heb ik soldeer-les gehad van onze technicus om er ook zelf meer aan te kunnen doen. Alle nog ontbrekende sensoren heb ik aangesloten, problemen waar mogelijk opgelost. Samen met A. ben ik vandaag de laatste uitdagingen aangegaan. Het lastige aan zo'n opstelling is dat je de onverwachte problemen typisch niet aan ziet komen.
Maar vanavond waren we ineens klaar; er waren geen problemen meer die opgelost moesten worden. We zijn nog eens alle potentiele moeilijkheden langs gelopen, maar we denken dat we alles hebben afgedekt.
Morgen heb ik om 9 uur de eerste proefpersoon, overmorgen om 3 uur de achtste. Volgens mij ben ik er klaar voor, net op tijd.
Maar vanavond waren we ineens klaar; er waren geen problemen meer die opgelost moesten worden. We zijn nog eens alle potentiele moeilijkheden langs gelopen, maar we denken dat we alles hebben afgedekt.
Morgen heb ik om 9 uur de eerste proefpersoon, overmorgen om 3 uur de achtste. Volgens mij ben ik er klaar voor, net op tijd.
vrijdag 10 april 2009
Waar gaat je afstuderen dan over?
Ik heb 5 jaar lang gestudeerd om voldoende kennis op te bouwen om straks te kunnen afstuderen. Het is logisch dat je met al die kennis meer snapt van jouw onderwerp dan iemand die 4 jaar andere vakken heeft gevolgd of misschien helemaal geen universitaire opleiding heeft gedaan. Gelukkig is dat ook wel het geval... Lastig wordt het wanneer er wordt gevraagd "goh, en waar gaat je afstuderen dan over?" meestal wordt die vraag gesteld in een situatie waarin het antwoord eigenlijk niet langer moet zijn dan een paar regels. Die paar regels moeten dan simpel zijn, zodat de ander het begrijpt en het nut inziet, maar ze moeten bij voorkeur ook geen afbreuk doen aan de complexiteit van de vraagstukken waar ik al ruim een half jaar mee bezig ben.
Inmiddels wordt ik al aardig goed in het uitleggen waar mijn afstuderen over gaat, ik heb zelfs verschillende versies afhankelijk van gelegenheid en toehoorders. Afgelopen week deed zich weer een mooie kans voor om de uitleg aan te scherpen: een afstudeerborrel. Veel mensen al lang niet meer gezien en benieuwd waar iedereen dan zoal mee bezig is. Geen makkelijke opgave als iedereen al wat gedronken heeft en in een rumoerige kroeg staat. Toch ging het volgens mij helemaal niet onaardig en snapte men de belangrijkste dingen best. Misschien lukt het me dan ook wel om het publiek op mijn afstudeerpraatje langer dan alleen de openingsslide erbij te houden.
Inmiddels wordt ik al aardig goed in het uitleggen waar mijn afstuderen over gaat, ik heb zelfs verschillende versies afhankelijk van gelegenheid en toehoorders. Afgelopen week deed zich weer een mooie kans voor om de uitleg aan te scherpen: een afstudeerborrel. Veel mensen al lang niet meer gezien en benieuwd waar iedereen dan zoal mee bezig is. Geen makkelijke opgave als iedereen al wat gedronken heeft en in een rumoerige kroeg staat. Toch ging het volgens mij helemaal niet onaardig en snapte men de belangrijkste dingen best. Misschien lukt het me dan ook wel om het publiek op mijn afstudeerpraatje langer dan alleen de openingsslide erbij te houden.
donderdag 26 maart 2009
Vragen en antwoorden
Onderzoek is vragen beantwoorden, nieuwe dingen ontdekken.
Klinkt niet gek...
Maar zo werkt het niet: wat je vindt zijn geen antwoorden maar nieuwe vragen.
Twee maanden voor mijn afstuderen liggen er meer vragen open dan toen ik net begonnen was. Allemaal relevante en interessante vragen. Hoe rond je dat ooit af?
Afstuderen lijkt geen kwestie van vragen beantwoorden, maar van vragen negeren.
Klinkt niet gek...
Maar zo werkt het niet: wat je vindt zijn geen antwoorden maar nieuwe vragen.
Twee maanden voor mijn afstuderen liggen er meer vragen open dan toen ik net begonnen was. Allemaal relevante en interessante vragen. Hoe rond je dat ooit af?
Afstuderen lijkt geen kwestie van vragen beantwoorden, maar van vragen negeren.
dinsdag 17 maart 2009
eerste metingen
Ik heb er lang op moeten wachten, maar de experimenten fase van mijn afstuderen is eindelijk ingegaan. Nu kan ik kijken of wat ik bedacht heb ik werkelijkheid net zo goed lukt als in simulaties. Dat zal uiteraard niet het geval zijn, maar tot op zekere hoogte zou mooi zijn.
Aangezien mijn opstelling momenteel nog in staat is om de enkels van een proefpersoon te breken mocht deze op een ongelukkige manier vallen, mag ik nog niet met willekeurige proefpersonen (lees: mede-afstudeerders) meten. Mijn begeleiding stelt gelukkig graag z'n enkels beschikbaar aan mijn project en dient dus nu als proefkonijn.
Meten houdt over het algemeen in: veel voorbereiden en veel werk achteraf. Het meten an sich is vooral wachten (daar ben ik inmiddels goed in geworden). Verder is een regel dat eerste metingen vaak mislukken. Maar het lijkt erop dat het mislukken van de eerste metingen bij mij wel meevalt. Als je weet waar je naar moet kijken zijn mijn eerste plotjes zelf bijzonder goed.

Om jullie te helpen: het is vrij belangrijk dat de gekleurde lijnen in de linker helft niet over elkaar heen liggen. Dat is niet het geval dus dat is goed nieuws voor mij
De komende tijd ga ik mijn best doen om meer van dit soort plaatjes te maken en vloeiende lijntjes trekken door al die stipjes.
Daar moet ik overigens wel een beetje mee opschieten. De eerste plaatjes zijn zo goed dat het volgens H. haalbaar is om over iets meer dan 2 maanden af te studeren! Sterker nog, er is zelfs al een voorlopige afstudeerdatum geprikt... Het gaat ineens snel.
Aangezien mijn opstelling momenteel nog in staat is om de enkels van een proefpersoon te breken mocht deze op een ongelukkige manier vallen, mag ik nog niet met willekeurige proefpersonen (lees: mede-afstudeerders) meten. Mijn begeleiding stelt gelukkig graag z'n enkels beschikbaar aan mijn project en dient dus nu als proefkonijn.
Meten houdt over het algemeen in: veel voorbereiden en veel werk achteraf. Het meten an sich is vooral wachten (daar ben ik inmiddels goed in geworden). Verder is een regel dat eerste metingen vaak mislukken. Maar het lijkt erop dat het mislukken van de eerste metingen bij mij wel meevalt. Als je weet waar je naar moet kijken zijn mijn eerste plotjes zelf bijzonder goed.
Om jullie te helpen: het is vrij belangrijk dat de gekleurde lijnen in de linker helft niet over elkaar heen liggen. Dat is niet het geval dus dat is goed nieuws voor mij
De komende tijd ga ik mijn best doen om meer van dit soort plaatjes te maken en vloeiende lijntjes trekken door al die stipjes.
Daar moet ik overigens wel een beetje mee opschieten. De eerste plaatjes zijn zo goed dat het volgens H. haalbaar is om over iets meer dan 2 maanden af te studeren! Sterker nog, er is zelfs al een voorlopige afstudeerdatum geprikt... Het gaat ineens snel.
Abonneren op:
Posts (Atom)