De hoeveelheid onderzoek die de afgelopen week is gepresenteerd is eigenlijk niet te bevatten. Alles wat te maken heeft met ons zenuwstelsel en de werking daarvan is langsgekomen: van de eigenschappen van specifieke moleculen in een specifieke zenuwcel tot hoe wij besluiten nemen of een voorwerp vastpakken. De vergelijking met een muziekfestival heb ik van een collega: een soort Lowlands van de wetenschap. Veel stijlen, veel podia, enorm veel te beleven. Soms loop je tegen een juweeltje aan, het is onvermijdelijk dat je acts mist en soms raak je bij iets verzeild wat eigenlijk niet jouw ding is. De sfeer is ontspannen en bij de kleine podia is iedereen aanspreekbaar; vrijwel al het onderzoek wordt via posters gepresenteerd, de auteur is paraat om alle geinteresseerden van uitleg te voorzien. Hoofdacts zijn er ook: op het hoofdpodium worden voordrachten gehouden voor een publiek tot 10 000 toeschouwers. Daar spreken de groten der aarde: ik kan nu zeggen dat ik een nobelprijswinnaar in levende lijve heb gezien.
Het is erg moeilijk om goed te beschrijven hoe zo'n conferentie is als je het nooit hebt meegemaakt, ondanks verhalen van collega's en begeleiding wist ik niet echt wat ik moest verwachten. De enige beschrijving die echt lijkt te passen is OVERWELDIGEND. Dat woord is vooraf al gebruikt om mij voor te bereiden op wat zou komen, maar eigenlijk doet het alleen achteraf recht aan het gevoel. Dat is niet alleen mijn ervaring, ik heb heel veel mensen gesproken met hetzelfde gevoel.
En er was niet alleen de conferentie, er was ook de VS: mijn eerste fysieke ervaring met dit land van de onbegrensde mogelijkheden. Hoewel, eerste? Iedereen die wel eens tv kijkt heeft al een beeld van de VS. En dan blijkt dat ondanks dat filmmakers heel veel verzinnen er ook heel erg veel wel klopt; gek is dat natuurlijk niet, maar het is toch bijzonder om te zien dat brandweerwagens echt zo rood zijn, de bekende sirene hebben en ook allemaal zijn uitgerust met een wapperende stars and stripes. Verder loopt ook vrijwel iedereen over straat met een grote bekers koffie, cappucino of wat je ook bij de starbucks op elke straathoek kan kopen. En ja, ook dit klopt: auto's en porties eten zijn veel te groot, de koffie smaakt naar water en overal rijden gele taxi's.
