Winter op de campus

Net als de rest van Nederland heeft de universiteit last van het winterweer. Als de temperatuur onder nul zakt kan de verwarming in mijn deel van het gebouw de warmtevraag niet aan en zitten we in de kou.
Op weg naar de koffie-automaat trokken sommigen maar een jas aan. Volgens het bericht van het de gebouwenbeheerder kon in overleg met de vakgroepvoorzitters besloten worden om thuis te gaan werken. Om een goed voorbeeld te geven was onze baas als 1 van de als eersten vertrokken.
Ik deel mijn kamer met nog 3 andere promovendi en onze krakende hersenen en rekenende computers genereren nog net genoeg wamte om het uit te houden. Als we de deur dichthouden tenminste; minder gezellig, wel lekker rustig.
Inmiddels lijkt het er op dat de verwarming het weer doet. Maar direct kwam vanochtend weer een verontrustend mailtje binnen: de universiteit heeft geen strooizout meer. Het moet niet veel langer duren...

Update dinsdag 2/2/2010:
De ellende houdt aan: de universiteit zit zonder water

Simpel

Goed om te weten als je werkt met grote, dure apparaten die ook kapot kunnen:

"Als iets stuk gaat, moet het gemaakt worden"

Het leven is soms gewoon lekker simpel en dat is een hele geruststelling.

Praktische bezigheden

Na een paar maanden lezen heb ik wel een aardig overzicht gekregen van de huidige stand van wetenschap op mijn gebied. Hoewel de noodzaak om meer te lezen altijd aanwezig blijft, wordt het ook tijd voor wat echte actie. Ik heb een experimentje in de planning waarmee ik wat dingen kan testen die al door andere beschreven zijn. Als het goed is, kan ik dat met weinig moeite reproduceren en dat zou een mooi begin zijn om nieuwe dingen te gaan doen.

Daarvoor moet alleen wel een opstelling in elkaar gezet worden. Of beter gezegd: twee bestaande opstellingen moeten aan elkaar geknoopt worden. Ik ben dus vooral bezig praktische problemen op te lossen en leer ondertussen een geheel nieuwe taal terwijl ik mij door handleidingen en technische specificaties worstel. Ondertussen krijg ik ook nog eens de nodige beweging aangezien de opstelling aan het andere eind van het gebouw ligt. Een beetje vooruitziende blik is dan wel handig want al snel loop je 4 keer in een uur op en neer omdat je telkens net de verkeerde tools bij je hebt. Ook voor ik naar mijn werk vertrek is een beetje vooruitziende blik wel handig. Ik heb inmiddels ondervonden dat een rokje welliswaar leuk staat, maar bijzonder on-praktisch is. Vooral als je halverwege de dag ineens genoodzaakt bent om je in de vreemdste bochten te wringen om ook aan de achterkant schroefjes uit een apparaat te draaien.

Neuroscience 2009

Hoe vat je een mega conferentie van 6 dagen samen? En hoe beschrijf je alle indrukken die horen bij een eerste bezoek aan de VS en een miljoenenstad? Recht doen aan alle indrukken en ervaringen lijkt een onmogelijke opgave.

De hoeveelheid onderzoek die de afgelopen week is gepresenteerd is eigenlijk niet te bevatten. Alles wat te maken heeft met ons zenuwstelsel en de werking daarvan is langsgekomen: van de eigenschappen van specifieke moleculen in een specifieke zenuwcel tot hoe wij besluiten nemen of een voorwerp vastpakken. De vergelijking met een muziekfestival heb ik van een collega: een soort Lowlands van de wetenschap. Veel stijlen, veel podia, enorm veel te beleven. Soms loop je tegen een juweeltje aan, het is onvermijdelijk dat je acts mist en soms raak je bij iets verzeild wat eigenlijk niet jouw ding is. De sfeer is ontspannen en bij de kleine podia is iedereen aanspreekbaar; vrijwel al het onderzoek wordt via posters gepresenteerd, de auteur is paraat om alle geinteresseerden van uitleg te voorzien. Hoofdacts zijn er ook: op het hoofdpodium worden voordrachten gehouden voor een publiek tot 10 000 toeschouwers. Daar spreken de groten der aarde: ik kan nu zeggen dat ik een nobelprijswinnaar in levende lijve heb gezien.

Het is erg moeilijk om goed te beschrijven hoe zo'n conferentie is als je het nooit hebt meegemaakt, ondanks verhalen van collega's en begeleiding wist ik niet echt wat ik moest verwachten. De enige beschrijving die echt lijkt te passen is OVERWELDIGEND. Dat woord is vooraf al gebruikt om mij voor te bereiden op wat zou komen, maar eigenlijk doet het alleen achteraf recht aan het gevoel. Dat is niet alleen mijn ervaring, ik heb heel veel mensen gesproken met hetzelfde gevoel.

En er was niet alleen de conferentie, er was ook de VS: mijn eerste fysieke ervaring met dit land van de onbegrensde mogelijkheden. Hoewel, eerste? Iedereen die wel eens tv kijkt heeft al een beeld van de VS. En dan blijkt dat ondanks dat filmmakers heel veel verzinnen er ook heel erg veel wel klopt; gek is dat natuurlijk niet, maar het is toch bijzonder om te zien dat brandweerwagens echt zo rood zijn, de bekende sirene hebben en ook allemaal zijn uitgerust met een wapperende stars and stripes. Verder loopt ook vrijwel iedereen over straat met een grote bekers koffie, cappucino of wat je ook bij de starbucks op elke straathoek kan kopen. En ja, ook dit klopt: auto's en porties eten zijn veel te groot, de koffie smaakt naar water en overal rijden gele taxi's.

Conferentie

Komende week vlieg ik voor het eerst in mijn leven de grote plas over naar de VS. In Chicago (Illinois) wordt een enorme conferentie gehouden; er komen ongeveer 30,000 (30 duizend!) bezoekers en er worden 16,000 (16 duizend!) presentaties gegeven. Ook ik mag daar iets presenteren en vooral heel erg veel leren. De voorbereidings-stress is inmiddels wel bezworen, ik heb er vooral zin in. Ik kan me nog niet echt voorstellen hoe zo'n enorme conferentie is, ik ga het gewoon beleven.