Sportdag

Vlak na de opening van het academisch jaar doet de universiteit z'n best om alle medewerkers gezond het jaar in te laten gaan. Tijdens de 'gezonde week' kun je je cholesterol laten meten, dieet advies krijgen en zijn de broodjes gezond in de aanbieding. Hoogtepunt is de jaarlijkse sportdag: de zeskamp. Vorig jaar was ik als student uitgesloten van deelname, maar dit jaar heb ik mijn kans gegrepen en volop meegedaan.

Al ruim voor de grote dag staan koffiepauzes in het teken van t-shirts, teams en slogans. De universiteit heeft onlangs een nieuwe huisstijl ingevoerd en die wordt niet door iedereen gewaardeerd, dus daar moest een toespeling op gemaakt worden. Op dag grote dag stond iedereen te trappelen van enthousiasme om er een leuke en sportieve dag van te maken.

Voor de sportdag worden alle opblaas-attracties die tijdens de introductie al veelvuldig op het terrein hebben gestaan weer uit de kast gehaald. Al die vrolijk gekleurde spellen halen een boel jeugdigheid naar boven, de sfeer is de hele dag enorm goed. De onderdelen zijn ook daadwerkelijk sport-dag waardig. Soms is het zelfs een beetje oppassen: vol ertegenaan gaan is niet voor iedereen verstandig: ook op een luchtkussen kun je hard vallen (EHBO was paraat). Men blijkt dan ook vooral erg graag te willen winnen; de beste manier om te winnen is iets meer vals te spelen dan je tegenpartij. Functioneel sportief vals spelen is het devies van de dag. Dat loont. Aan het eind, vlak voor de after-party van start gaat, blijkt dat mijn team tot de teams behoort met de meeste winstpunten.

De volgende dag wordt er niet bijzonder hard gewerkt: foto's bekijken kost veel tijd. Bovendien heeft iedereen spierpijn.

Inlezen en zwemmen

Inmiddels ben ik iets meer dan twee maanden aan het werk. Met een onderzoek over een onderwerp waar ik nog bijzonder weinig van weet, is mijn eerste project om op de hoogte te raken van wat anderen voor mij allemaal al hebben gedaan en uitgevonden. Al snel worden dan een aantal dingen duidelijk:
1. ik weet nog bijzonder weinig
2. de rest van de wereld weet ook nog bijzonder weinig (maar meestal wel meer dan ik)
3. je kan de volledige 4 jaar promotietraject besteden aan het lezen van artikelen
Heb je net 1 artikel gelezen, dienen zich meteen minstens 3 anderen artikelen aan die de resultaten verder verklaren of onderuit halen.

Al lezend voelt het alsof ik in een groot bad kennis rondzwem. Al zwemmend heb ik goede en slechte dagen: op de goede dagen zwem ik nette baantjes van het ene onderzoek naar het andere, op de slechte dagen probeer ik al waterstrappelend in het midden boven water te blijven en te bedenken welke kant ik op moet. Gelukkig zijn de goede dagen nog altijd in de meerderheid.

Inspiratie

Een tijdje geleden kreeg ik een boekje van de neuroloog/schrijver Oliver Sacks, het boekje zou gaan over dingen waar mijn onderzoek ook mee te maken heeft. Mijn onderzoeksgebied is de manier waarop mensen hun bewegingen aansturen (motor control). In het boek beschrijft Sacks wat hem gebeurde na een ernstige valpartij. Hij vervreemdt compleet van zijn gewonde been, verliest alle gevoel en controle over dat been; het been voelt niet meer als onderdeel van zijn lichaam. Het werd een raar aanhangsel. Gelukkig is het een tijdelijk effect en keert het gevoel van het been weer terug in de loop van de revalidatie.

Een ander voorbeeld is een documentaire van de BBC, over een man met een zeldzame ziekte; de patient is z'n proprioceptie kwijt. Dat wil zeggen dat hij geen enkel gevoel meer heeft over de stand van zijn gewrichten. Hij heeft alleen z'n gezichtsvermogen om te checken of zijn been gebogen is of gestrekt. Wonderbaarlijk genoeg heeft deze man opnieuw leren bewegen; alles moet hij plannen op basis van wat hij ziet, als hij niet kijkt waar hij z'n voeten neerzet gaat dat verkeerd en valt hij.

Dit soort voorbeelden vind ik werkelijk fascinerend. Het zijn misschien wat extreme voorbeelden, maar het toont voor mij wel aan hoe wonderlijk het lichaam is. Als alles normaal functioneert lijkt het zo simpel: je kan staan, lopen, dansen maar ook hele fijne bewegingen kunnen we heel goed uitvoeren. Maar als er ineens dingen niet meer zo goed functioneren blijkt hoe ingewikkeld dat systeem eigenlijk is, alles is heel uitgebalanceerd en als dat evenwicht verstoord wordt, zijn we ineens heel hulpeloos. Aandoeningen als een beroerte en de ziekte van Parkinson treffen heel veel mensen en hebben enorme impact op de mobiliteit en daarmee de zelfredzaamheid van mensen. En met alle kennis die de wetenschap nu heeft van ons bewegingsapparaat begrijpen we eigenlijk nog heel weinig van wat er precies mis kan gaan en hoe we die mensen het beste kunnen helpen. Ik hoop dat ik een klein beetje extra kennis kan toevoegen aan de huidige stand van wetenschap en de ontrafeling van ons bewegingsapparaat.

De onmisbaarheid van onze secretaresse

Mijn onderzoeksgroep heeft het enorm getroffen met de secretaresse. Altijd goedgehumeurd zorgt zij voor sociale samenhang en dat al de warhoofdige wetenschappers op tijd op afspraken zijn en niet verdwalen in het oerwoud van ondersteunende diensten.

Het blijkt vaak een vrijwel onmogelijke opgave om afspraken te organiseren met meerdere docenten en hoogleraren. In tegenstelling tot wat je zou denken doen (hoofd)docenten en hoogleraren nauwelijks meer hands-on aan wetenschap, maar hebben ze vrijwel de hele dag door afspraken met studenten, promovendi, geldverstrekkers en verschillende commissies. Gelukkig is er dan een secretaresse die voor jou als student of promovendus in agenda's kan duiken om afspraken te plannen met je begeleiders.

Verder zorgt onze secretaresse er voor dat er cake is als er een nieuwe collega begint, beheert ze het lief-en-leed-budget en is ze beschikbaar als je het vlak voor je afstuderen door de stress misschien allemaal niet zo goed meer weet.

Ik weet dat niet alle groepen het zo treffen met het ondersteunend personeel, dus ik hoop dat ze nog lang bij mijn groep blijft

zonneschermen

De zonneschermen voor onze kamer hebben een eigen leven. Sinds kort gaan de schermen om 12 uur 's middags geheel zelfstandig omhoog, dat proces is niet te stoppen en als ze eenmaal omhoog zijn, zijn ze een tijdje daarna niet door ons te bedienen. Vervolgens gaan de schermen om 5 uur 's middags weer geheel automatisch weer omlaag, ongeacht zon of stortbui.

Wij snappen die logica niet. Wij vragen ons af wie zich vermaakt met het bedenken van programma's voor de zonneschermen en, belangrijker nog, wat hij/zij binnenkort voor nieuw programma voor ons bedenkt.