Beweging voor wetenschappers

Wetenschap is alles behalve een zittend beroep.

Mijn kantoor is in gebouw A, mijn meetopstelling is in gebouw B. Als ik van mijn kantoor naar mijn opstelling wil moet ik in gebouw A de gang uitlopen en de overdekte brug naar gebouw B oversteken. Ik bevind mij dan aan de áchterkant van gebouw B, 1 verdieping onder het lab.
Voor ik echter het lab open kan maken moet ik eerst mijn sleutel activeren. Aan de vóórkant van gebouw B. 2 lange gangen door, trap af, sleutel activeren, trap weer op, 2 lange gangen door, en nog een trap op om uiteindelijk bij het lab te komen.

Nu kan ik mijn opstelling opstarten, de meting voorbereiden en even op adem komen.

Vakantie!

De laatste werkdag voor de vakantie:

• verslagje sturen van mijn bezigheden tijdens de vakantie van mijn begeleider (nog best wat gedaan zo de laatste weken)
• stapels papier weg gooien (ruimt lekker op)
• bureau leegruimen (kan de schoonmaak er eindelijk eens bij)
• koffiemok echt grondig afwassen (dat is nodig ook)
• out of office reply instellen (laatste handeling voor vertrek)
• deur dicht trekken en 3 weken lang niet meer nadenken over signalen, meetinstrumenten, figuren, matlab, studenten en onderzoek (heerlijk)

Over drie weken ga ik vol goede moed en inspiratie weer verder.

Data-analyse

Ik begon al aan mijzelf te twijfelen, maar vanochtend concludeerde ik dat het toch niet alleen aan mij lag. Er klopt iets niet aan mijn data-analyse: ik doe twee keer hetzelfde en krijg twee verschillende plaatjes. Dat kan natuurlijk niet.

Ik weet nog steeds niet wat er mis gaat, maar het was voor mij wel een geruststelling dat mijn begeleider ook 2 uur met een groot vraagteken op zijn hoofd mee zat te puzzelen. We zijn er nog niet uit, maar het was wel eens leuk om niet na een halve blik te horen "oh ja, maar dat komt door die komma en die punt".

Update 30-7-2010
Ik heb de fout gevonden! en met twee regels code aanpassen zijn de resultaten helemaal goed! Wat een motivatie-boost :-)

25%

Ik zou momenteel op ongeveer 25% van mijn promotie-onderzoek moeten zijn. Een enge gedachte aangezien ik nu niet meer kan zeggen dat ik net begonnen ben met mijn onderzoek. Het afgelopen jaar heb ik dat erg vaak als excuus gebruikt voor nog niet nader uitgewerkte ideeen en plannen. Het was een troostende gedachte: het niet erg is dat je nog geen flauw idee hebt waar je nu eigenlijk mee bezig bent, je bent immers nog maar net begonnen.

Maar ik ben nu dus niet meer net begonnen. Toch heb ik nog steeds eigenlijk geen helder idee van wat ik nu precies ga doen: hoofdstukindeling van mijn proefschrift? congressen die ik wil bezoeken? baanbrekende experimenten? Ik heb echt geen idee. Begeleiders en collega's verzekeren mij dat dit er echt bij hoort en dat het vanzelf wel komt. Zij zullen het wel weten.

Naast mijn collega's en begeleiders heb ik gelukkig nog een objectieve maatstaf om mijn voortgang als PhD student te meten:

Volgens mij gaat het prima:

Leren leren

Voor het eerst in mijn studie-carriere sta ik nu ook aan de andere kant van het studeren: niet als leidend (lijdend?) voorwerp maar in de begeleidende vorm. Dat geeft mij een compleet nieuwe uitdaging. 'Mijn' student gaat metingen doen volgens een protocol waar ik al mee begonnen was. Voor mij net zo goed spannend als voor de student. Ik gun 'mijn' student van harte de kik van goede resultaten. Eerlijkheid gebied te zeggen dat ik stiekem zelf ook wel wat voordeel heb van een succesvolle studie.

Deze nieuwe rol geeft mij een lesje 'inhouden'. Bij metingen denk ik uit gewoonte al drie stappen vooruit, ik moet me nu inhouden niet ook voor anderen te gaan denken. Ik realiseer me namelijk ook dat ik die drie stappen vooruit kan denken omdat mijn begeleiding dat een aantal jaar gelden niet voor mij heeft gedaan. Vallen en opstaan. Je vergeet nooit meer een recording te starten als je een keer een set goede data bent misgelopen. Als iemand je altijd helpt herinneren de meting aan te zetten leer je het nooit. En dat is weer iets wat ik nu moet leren.